METODOLOGIA UNIDO
W ostatnich latach wiele krajów rozwijających się dokonało standaryzacji planowania projektów zgodnie z metodologią UNIDO. Firmy konsultingowe, przedsiębiorstwa przemysłowe, banki i agencje promocji inwestycji w krajach rozwiniętych także wprowadziły procedury UNIDO albo zaadaptowały je do swoich potrzeb.
Wiele nowych problemów pojawiło się w latach osiemdziesiątych. W szczególności nastąpiły zmiany w ogólnej sytuacji ekonomicznej. Duże zadłużenie zagraniczne, niskie ceny surowców i powszechny brak walut wymienialnych spowodowały trudności w gromadzeniu zasobów inwestycyjnych w krajach rozwijających się. Ponadto, wiele projektów ukończonych w latach siedemdziesiątych nie generowało nadwyżek pieniężnych potrzebnych do obsługi zadłużenia i finansowania projektów nowych, modernizacyjnych i restrukturyzacyjnych oraz innych. Brak kapitału międzynarodowego i dochodów w walutach zagranicznych, przy niedostatecznym poziomie akumulacji krajowej, stworzyły potrzebę bardziej efektywnego planowania projektów i ich orientacji strategicznej na podstawie zintegrowanej analizy finansowej i ekonomicznej.
UNIDO zgromadziło w ostatnich latach duże doświadczenie na bazie olbrzymiej liczbie studiów feasibility w ramach oferowanej przez tę organizację programów pomocy technicznej. A dziś metodologia UNIDO powszechnie stosowana jest w wielu krajach. Z jednej strony ze względu na dużą szczegółowość a z drugiej strony ogólność metodologia ta jest akceptowana przez większość banków i instytucji finansowych na świecie, jak również i w Polsce.